Mijn stamceltherapie

ArabellaBrauneckHotel_Lenggries

In de Flashback Friday van vorige vrijdag heb ik jullie al kort verteld hoe mijn dagen in Duitsland er uitzagen. In dit artikel ga ik iets meer vertellen over de stamceltherapie en hoe ik dit juist heb ervaren.

ArabellaBrauneckHotel_Lenggries_roomZoals ik jullie al eerder vertelde, onderging ik mijn therapie niet in een ziekenhuis. De artsen waarbij ik mijn stamceltherapie gevolgd heb, huren namelijk een deel van het Arabella Brauneck-hotel in Lenggries af om daar hun patiënten in onder te brengen. Het hele hotelpersoneel doet zijn uiterste best om je verblijf zo aangenaam mogelijk te maken. Er is iedere ochtend een fantastisch ontbijtbuffet voorzien met pistolets, croissants, eieren (klaargemaakt op verschillende manieren), versgeperst fruitsap, … ’s Middags en ’s avonds is er een menu à la carte met voorgerecht, hoofdgerecht en dessert of een uitgebreid buffet voorhanden.

Wortelcake_vieruurtjeNaast het hotelpersoneel, staat er ook een team van twee artsen en verschillende verpleegsters voor je klaar om je te helpen waar nodig. Zij zorgen ervoor dat je altijd ergens terecht kan met je vragen, je de juiste medicatie neemt en (na de therapie) verzorgd wordt. Ook brengen zij de dag van en de dag na de therapie je eten op de kamer (3 maaltijden + een vieruurtje, yum), omdat je dan zo veel mogelijk in je bed moet blijven om te rusten.

De omgeving van Lenggries zelf is ontzettend mooi. Het dorpje ligt tussen de bergen (lees: een prachtig uitzicht) en naast een riviertje. De huiselijke sfeer is overal aanwezig wanneer je door de kleine straatjes wandelt. Ik vind dit echt een omgeving waarin je perfect tot rust kan komen.

Lenggries_VillagewithaviewDe therapie die ik gevolgd heb, is een stamceltherapie met verse embryonale cellen. Binnen enkele uren na het verzamelen van de cellen, worden deze al ingespoten. Dit gebeurt gewoon in de bilspier, met een minimum van zeven en een maximum van twaalf injecties. Aangenaam is het niet, maar het klinkt erger dan het is.

De eerste 24 uur ben je verplicht om zo veel mogelijk te slapen. Dankzij de medicatie tegen een mogelijke allergie (en gewoon de energie die je lichaam heeft verbruikt tijdens de injecties) is dit helemaal geen probleem. Binnen het uur vallen je ogen gewoon dicht. De tweede dag moet je nog verplicht in bed blijven, maar mag je al wel een minimale mentale inspanning doen, zoals lezen of een film kijken. Op dag drie zijn de ingespoten cellen omgezet in of gebonden met (ik heb het niet helemaal begrepen) eiwitten, ze zijn nu klaar om naar de juiste plaats in het lichaam te reizen. Het wordt dan ook aangeraden om op dag drie een kleine wandeling te maken, zodat de bloedsomloop op gang gebracht wordt. Vanaf dag vier mag je alles, al wordt je aangeraden om de eerste week fysieke inspanningen te beperken tot een minimum.

Vorig jaar ging de therapie zeer vlot. Ik heb de eerste dag zonder problemen uren geslapen. De tweede dag heb ik de hele dag series gekeken en op dag drie kon ik al een flinke wandeling maken. Op dag vier heb ik zelfs een hele uitstap naar Tegernsee gemaakt met mijn vader.

Tegernsee

Dit jaar verliep het echter minder vlot. De eerste dag was ik zo moe, ik wilde alleen maar slapen. Tussen twee gerechten in kroop ik terug in mijn bed, die tien minuutjes waren genoeg om mij weer heerlijk te laten wegdommelen. Maar ook op dag twee en drie geraakte ik amper mijn bed uit. Ik was niet alleen heel erg moe, maar ik had ook enorm veel pijn in mijn benen en in mijn rug. Het is volledig normaal dat de symptomen de eerste dagen en weken na de therapie toenemen. Dit is niet bij iedereen het geval, maar het is zeker en vast een mogelijkheid. Toch kreeg ik op regelmatige tijdstippen een bezoekje van een verpleegster of van één van de artsen zelf, gewoon om te vragen hoe het ging. Ik vermoed dat ze zo’n hevige reactie dan misschien toch niet iedere keer meemaken.

Ik was enorm blij dat ik één van mijn ouders meegenomen had naar Duitsland; vorig jaar mijn vader, dit keer mijn moeder. De eerste twee dagen zijn je billen enorm stijf van de injecties, zonder hulp uit bed geraken is dus niet zo vanzelfsprekend. Zeker dit jaar, met alle pijn, was ik heel blij dat ik iemand bij me had die me kon helpen met wassen, aankleden, in en uit bed geraken, …

Bloemenvaasje_tMarandjeOndertussen ben ik al een dikke week thuis. Op dag vier ging het gelukkig iets beter. Al bij al viel de taxirit naar München, het wachten op de luchthaven, de vlucht en de rit naar huis wel mee. Natuurlijk was ik heel moe toen ik thuis kwam, maar de pijn was minder erg dan ik dacht. Het warme welkom, het fijne weerzien met mijn vader, broers en zus en natuurlijk ook het heerlijke gevoel van thuis te komen, hebben daar natuurlijk sterk in meegedragen.

Ik slaap iedere nacht tussen de twaalf en de veertien uur. Soms ook nog enkele uurtjes in de namiddag, al lukt het niet altijd om echt terug in slaap te vallen. Voor de rest probeer ik nog zo veel mogelijk te rusten. De pijnen nemen tot op heden nog iedere dag toe. Het begon met rugpijn tegen de avond, die iedere dag iets erger werd. Ondertussen heb ik weer van ’s morgens tot ’s avonds last in mijn benen en rug. Pijn die me soms zelfs ’s nachts wakker houdt. Ik ben er vrijwel zeker van dat ik te weinig pijnstillers neem, maar ik probeer dit zo veel mogelijk te vermijden, zodat ik kleine verschillen zeker niet zou missen.

Mentaal was (en is) dit hele avontuur toch best wel zwaar. Op momenten dat ik echt moe ben en mijn lichaam rust nodig heeft, maar slapen niet lukt, ga ik vaak over mijn grenzen heen. Dan word ik eerst ontzettend slechtgezind, om nadien in tranen uit te barsten. Maar ook het feit dat iedereen in huis bezig is en leuke dingen doet (mijn broers en zus hebben uiteraard ook vakantie), terwijl ik het merendeel van de dag in mijn bed of in de zetel lig, maakt het er niet gemakkelijk op. Wanneer mijn lief ’s avonds vraagt hoe mijn dag geweest was, kan ik vaak niet veel meer vertellen dan dat ik gerust heb. (Of een douche genomen, want dat is een heuse dagtaak op zich.) En dat weegt. Want de tijd tikt voort, het leven gaat verder. Maar ik? Ik lijk compleet stil te staan.

Ik weet wel dat dit allemaal tijdelijk is en dat er betere tijden aankomen. Vanaf vier weken na de therapie zouden de eerste veranderingen optreden, pas na zes maanden kan ik de volledige werking van de cellen evalueren. Dus er is hoop, veel hoop. Zeker omdat het vorige keer zo’n groot verschil gegeven heeft voor mij. Dus ik moet er gewoon door, door deze mindere periode. Maar het blijft hoe dan ook zwaar…


Bij deze wil ik even duidelijk maken dat deze stamceltherapie van een andere orde is dan de stamceltherapieën waarover je soms in het nieuws hoort. (Mensen die wanhopig op zoek zijn naar een menselijke donor die voldoende matcht qua weefseltype, om een levensreddende stamceltherapie te kunnen ondergaan.) De therapie die ik gevolgd heb, is in België volledig onbekend. In Duitsland echter wordt deze therapie al enkele decennia toegepast, mét succes. Wil je graag meer informatie over deze therapie, neem dan een kijkje op www.frischzellen-kuren.de of stuur een mailtje met al je vragen naar charlotte@foureleven.be.

12 thoughts on “Mijn stamceltherapie

  1. Wauw, wat indrukwekkend om dit te lezen! Klinkt erg zwaar. Zou kunnen zeggen dat ik me voor kan stellen hoe het voelt allemaal, maar dat zou niet waar zijn. Sterkte nog!

    1. Dankjewel Sas! Het was inderdaad een zeer intense week in Duitsland. En ook nu is het nog best zwaar. Maar ik weet dat er betere tijden zitten aan te komen en dat is al meer dan de meeste pijnpatiënten hebben, dus eigenlijk mag ik niet klagen.

  2. Ik wist niet dat je zo snel al terug naar huis vertrok! Hopelijk lukt het om wat te genieten van het zonnetje, beetje bij beetje zal het wel beteren! En ik hoop met je mee dat het zo snel mogelijk gaat :) Mooi verslagje trouwens :)

    1. Dankjewel. :-) Normaal gezien moest ik van zondagmiddag tot zaterdagmiddag blijven, maar omdat het mijn tweede keer was, mocht ik vrijdagmiddag al naar huis. Enkel de eerste dagen is er kans op zware allergische reacties, dus dan willen ze de patiënten nog onder toezicht houden. Maar daarna moet je gewoon veel rusten en dat kan ook perfect thuis, dus ze houden je daar niet langer dan nodig. :-) Ik was vooral heel blij dat ze mij daar niet wilden houden, want toen ik zo slecht was, had ik echt schrik dat ze zouden vragen om de vlucht om te boeken..

    1. Oh, wauw! Wat een interessante richting. Jij leert dus over zulke zaken? Ik zou er soms ook wel wat meer over willen weten, want ik weet wel ongeveer hoe de therapie gaat, maar hoe het exact loopt, weet ik natuurlijk niet. Hoe de cellen geselecteerd worden en dergelijke bijvoorbeeld.

  3. Ob best wel goed dat de therapie in het hotel doorgaat. Dat geeft toch al een minder beklemmend gevoel denk ik? Echt heel moedig hoe je dit allemaal doorstaat en positief blijft kijken. Ik hoop dat je binnenkort een goed resultaat hebt op de stamceltherapie :)

    1. Dag Marc, ik kan dat zelf niet inschatten. Ik ben geen dokter. Maar als je wil, kan je altijd eens een berichtje sturen naar dr. Block voor vrijblijvende informatie. Onderaan mijn blogbericht vind je een link naar de site. Daar vind je normaal ook alle contactgegevens.

  4. Hoe is ’t er nu mee, Charlotte? Mijn echtgenote heeft ook fibromyalgie met daar bovenop quasi ondraaglijke tinnitus (oorsuizen). Zij heeft al veel gelezen over stamceltherapie, zelfs over centra in Bangkok (Thaïlland) en Moskou. De afstanden en de prijzen schrikken mij eerlijk gezegd af.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *