Een individueel, vertraagd studietraject: voor- en nadelen

Vorige week werd mijn tijdlijn op Facebook overspoeld met berichten over afstuderen. Het is ondertussen drie jaar geleden dat ik afscheid nam van de middelbare school, dus heel wat ex-klasgenoten hebben dit jaar hun bachelordiploma gehaald. Ondanks dat ik geen herexamens heb dit jaar en dus ook wel wat te vieren heb, deed het toch pijn om zulke berichten te zien. En dat heeft alles te maken met mijn individueel studietraject.

Ondanks dat ik -dankzij de stamceltherapie(ën)– in een betere gezondheid verkeer dan in het middelbaar, kan ik nog steeds geen voltijds lessenpakket opnemen. Het vervoer naar Antwerpen, het langdurige zitten en het noteren, … Schooldagen zijn voor mij over het algemeen best vermoeiend, op mindere momenten zelfs heel zwaar. Ik probeer dus mijn lessen te beperken tot 4 dagen per week, liefst zonder al te veel springuren, zodat ik zeker één extra dagje heb om te recupereren.

Toen ik aan mijn opleiding Toegepaste Psychologie begon, ben ik dus aan een individueel traject begonnen in samenspraak met de studiebegeleiding. Op dat moment wist ik dus dat mijn studie van drie jaar op z’n minst met één jaar verlengd zou worden.

Het eerste jaar ben ik gestart met de helft van de vakken. Ieder vak werd gekozen op basis van een zo haalbaar mogelijke lessenrooster. Het tweede jaar (het voorbije academiejaar dus) nam ik de resterende vakken van het eerste opleidingsjaar op, aangevuld met nog een 15-tal studiepunten van het tweede opleidingsjaar. Deze vakken zorgde ervoor dat ik toch een beetje kon bijbenen, want het is natuurlijk niet mijn bedoeling om deze studie te spreiden over zes jaar. Maar ze zorgden er ook voor dat ik geen enkele dag voor slechts twee uur naar Antwerpen moest pendelen.

Ik ben op dit moment geslaagd voor het hele eerste jaar en voor 25% van het tweede jaar. De resterende 45 studiepunten van opleidingsfase 2, waaronder ook een exploratiestage, zal ik komend academiejaar opnemen.

Voordelen

Zo’n individueel traject biedt verschillende voordelen. Ik kan namelijk alle lessen volgen, wat een enorme meerwaarde biedt. Ik kan natuurlijk ook alles gewoon thuis blokken van de slides en van anderen hun notities, maar dat is hetzelfde niet. Verre van! Het zorgt er ook voor dat ik kan studeren zonder mijn gezondheid te schaden. Ik kan mijn vakken en mijn lessenpakket zo plannen dat ik binnen mijn lichamelijke grenzen blijft en dat er nog voldoende tijd overblijft om te rusten.

Nadelen

Maar helaas zijn er ook heel wat nadelen aan verbonden en daar zijn de meesten zich niet van bewust. Een eerste nadeel gaf ik al aan in het begin van deze blogpost. Mijn studie gaat traag (/trager) vooruit. Terwijl medestudenten dit jaar hun bachelordiploma hebben gehaald, heb ik net mijn eerste jaar voltooid. Oké, ik heb een jaar ‘verloren’ door eerst universiteit te proberen (mij leek dat beter, wegens geen verplichte lessen, minder taken en geen stages), maar dan nog. Het steekt wel een beetje.

Een ander nadeel betreft mijn vriendinnen. Ik heb in mijn eerste jaar vier ontzettend lieve meiden leren kennen waar het enorm mee klikt. Tot op de dag van vandaag zijn we hele goede vriendinnen en proberen we zo vaak als het kan af te spreken. Het eerste jaar zagen we elkaar iedere dag, we volgden namelijk dezelfde vakken en konden regelmatig ’s middags samen eten, ondanks mijn beperkter lessenpakket. Het voorbije jaar werd dat afspreken echter heel wat moeilijker en dat kwam niet alleen doordat één van mijn vriendinnen van school is veranderd. Terwijl de anderen allemaal in het tweede jaar zaten, had ik nog voornamelijk eerstejaarsvakken die ik moest volgen. De lesuren vielen anders, er kwam een stage bij kijken (althans voor hen) waardoor ik hen ruim 8 weken niet zag, …

Ik zag niet alleen mijn vriendinnen veel minder, ik moest ook weeral nieuwe mensen leren kennen. Want het is best eenzaam als je elke les alleen moet zitten. Gelukkig is dat ‘probleem’ vanaf nu niet meer van toepassing. Als alles loopt zoals gepland, zou ik mooi overgaan met de anderen vanaf nu overgaan met diegene die ik dit jaar heb leren kennen.

Een laatste nadeel waar ik soms enorm gefrustreerd van kan worden, is dat mensen denken dat ik het gemakkelijker heb doordat ik een individueel traject volg. Ze denken dat ik meer tijd heb om taken te maken, soms heb ik ook meer tijd tussen twee examens om te studeren omdat ik een bepaald vak al eerder heb afgelegd, … Mensen lijken nogal snel te vergeten wat de reden is waarom ik een individueel, vertraagd traject volg. Ik zou het ook liever anders hebben hoor!

Ondanks alle nadelen ben ik wel heel blij dat ik het op deze manier kan doen. Ik heb school en studeren altijd heel belangrijk gevonden, dus ik ben eigenlijk al blij dat ik een studie kan doen die ik graag doe. Zelfs al doe ik er 1,5-2 jaar langer over dan het normale traject. Ik voel dat ik echt op mijn plaats zit, dus ik heb het er allemaal wel voor over.

3 thoughts on “Een individueel, vertraagd studietraject: voor- en nadelen

  1. Ik vind het prachtig dat je op deze manier een diploma kunt behalen! Jammer dat mensen het soms niet zo begrijpen :( Ik begon in de foute studie en kijk al op naar volgend jaar wanneer ‘de anderen’ hun bachelor diploma’s halen en ik nog een jaar moet… Niet alleen dat nadeel maar ook dat van je vriendinnen kan ik begrijpen. In ieder geval heel veel respect en jij komt er ook wel, op je eigen tempo :) Liefs, Stefanie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *