Flashback Friday #15 | Hoe ging het in Duitsland?

Je zou het haast niet zeggen, er is weer een week voorbij (gevlogen). En een nieuwe vrijdag, dat betekent natuurlijk ook een nieuwe Flashback Friday. Deze week vertel ik je alles over mijn weekje in Duitsland. Hoe is het verlopen? Wat heb ik allemaal gedaan? … Lees het allemaal hier!

Vrijdag

Vandaag was een drukke, maar ontzettend leuke dag. Ik mocht weer heerlijk uitslapen, waardoor ik tot een uur of elf in mijn bed heb vertoefd. Nadien heb ik veel bezoek gehad, naar aanleiding van mijn reisje naar Duitsland. Net na de middag is mijn meter op de koffie geweest, om eens bij te praten en mij veel succes te wensen. Rond een uur of half vijf stond Hendrik aan de deur, klaar om een nachtje bij mij door te brengen. En niet veel later kwam mijn nonkel met mijn neefje even dag zeggen.

Naar mijn gevoel ben ik dus de hele dag bezig geweest, enkel tussen het vertrek van mijn tante en de aankomst van Hendrik heb ik mij eventjes voor een klein uurtje op de zetel gelegd. Maar de rest van de dag ben ik actief in gesprek geweest met anderen, waardoor ik weer helemaal uitgeput was tegen de avond.

Maar ik was niet de enige die moe was. Ik was super blij dat ik EIN-DE-LIJK Hendrik ervan had kunnen overtuigen om de eerste Harry Potter-film te bekijken, maar voor ik het wist, was hij in slaap gevallen in de zetel. (Ik kon het hem niet kwalijk nemen, hij had van 5u tot 15u moeten werken!)

Zaterdag

Vandaag was best een vermoeiende dag. Zo stilaan kwam de stress boven van mijn vertrek naar Duitsland. Er was nog zo veel dat ik moest doen! Inpakken, films en series op mijn computer zetten zodat mijn mama zich niet zou vervelen, blogberichten klaarzetten en inplannen (wat dus niet gelukt is), …

Omdat ik volgende week noch de tijd, noch de mogelijkheid zal hebben om mijn bompa te gaan bezoeken, ben ik vandaag extra lang geweest. Twee uur lang hebben Hendrik en ik bij hem gezeten, maar ik vond de twinkeling in zijn ogen het allemaal waard! Je zag gewoon dat hij super blij was om ons te zien en daar doe ik het voor. Al was ik na afloop wel heel moe, twee uur zitten op een stoel en actief praten is vermoeiender dan je denkt.

Vandaag kwam mijn Flashback Friday van vorige week pas online. Een schande dat het niet gelukt is om dit eerder te posten, maar ik had gewoon de energie niet om mij er aan te zetten..

Zondag – donderdag

Hieronder geef ik in het kort een beschrijving van mijn dagen en hoe ze juist verlopen zijn. Voor een uitgebreider verslag en mijn ervaringen, verwijs ik jullie naar een volgend artikel. (Van zodra dit online staat, verschijnt de link hier.)

Zoals ik hier al vertelde, ben ik naar Duitsland vertrokken met mijn mama voor een stamceltherapie. Tegen dat we aankwamen in ons hotel, was het al bijna middernacht, dus zowel mijn mama als ik waren volledig uitgeput en zijn vrijwel meteen in ons bedje geploft. De volgende ochtend zouden ze namelijk om 7u al bloed komen trekken.

Lenggries_collageMaandag was best een rustige dag. In de ochtend kwamen ze bloed nemen, onderging ik een ECG voor mijn hart en had ik twee gesprekken met dokters. Alles ging zeer goed, ze hebben besloten dat ze mij 11 injecties gaan geven met stamcellen, twee meer dan vorig jaar. Vooral voor mijn hart, longen en spieren willen ze mij meer cellen toedienen, wegens de vele hartkloppingen en spierpijnen die ik ondervind. In de namiddag was ik vrij, dus hebben mijn mama en ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om het dorpje Lenggries te gaan (her)ontdekken.

Dinsdagmorgen was het dan zo ver. Na het ontbijt en een zalige douche, werd de therapie toegediend. Ik herinner me van vorig jaar dat het allemaal heel snel moest gaan, de ene prik na de andere. Omdat cellen een iets dikkere substantie hebben, deed het toedienen enorm veel pijn. Dit jaar viel dat allemaal iets beter mee. Ik was pas de tweede patiënt van die dag, dus de dokter nam haar tijd. Het feit dat ik minder zenuwachtig was dan vorig jaar, zal er ook wel voor iets tussen zitten. In ieder geval, vooraleer ik het wist, waren de elf injecties gegeven en kon ik een hele dag slapen. Dit klinkt moeilijker dan het is, want na de therapie ben je enorm moe. Ik ging zelfs tussen twee gerechten in (iedere maaltijd bestond uit een voorgerecht, een hoofdgerecht en een dessert) terug in mijn bed liggen om weer heerlijk weg te dommelen.

Op woensdag moet je verplicht in bed blijven, maar is het al wel toegestaan om iets te doen, zoals een film kijken. Maar in tegenstelling tot vele andere patiënten die ik op de terrasjes van hun kamers hoorde kwebbelen, was ik te moe om ook maar iets te doen. Mijn ogen vielen gewoon dicht, met het gevolg dat ik opnieuw bijna een hele dag geslapen heb. Toch was dit een moeilijke dag, omdat ik opnieuw veel pijn kreeg in mijn rug en benen. Pijnstillers hielpen telkens maar voor even. Tegen de avond wist ik niet waar kruipen van de pijn.

Donderdag is de eerste dag dat je terug uit bed mag. Meer nog, er wordt zelfs gevraagd om opnieuw beneden in het restaurant te gaan eten en om een kleine wandeling van een halfuurtje te maken, zodat de bloedsomloop weer volop op gang komt. Ik heb het geprobeerd, maar door een veel te lage bloeddruk, ontzettend veel pijn en de vermoeidheid, kon ik nog steeds amper mijn bed uit. Ik heb toen een spuit gekregen tegen de pijn en een mogelijke allergische reactie van mijn lichaam op de therapie, waarna ik meteen enkele uurtjes rustig heb kunnen slapen. Maar in de namiddag was de spuit al uitgewerkt. De pijn was zo erg dat ik niet kon slapen, terwijl mijn lichaam dit echt wel nodig had. Ik ben toen volledig ingestort en beginnen huilen als een klein kind.

Normaal loopt mijn Flashback Friday maar t.e.m. donderdag, maar voor deze ene keer ga ik vrijdag bijnemen, als afsluiter van deze week.

Vrijdag

Vandaag was het eindelijk zo ver: ik mocht naar huis! Ik was enorm blij, maar ik wist ook wel dat er mij een zware dag te wachten stond. De taxirit van een uur, het wachten op de luchthaven, de vlucht zelf, … Gelukkig waren de pijnen toch iets afgenomen tegenover gisteren. Maar nog voor de voormiddag voorbij was, was ik al helemaal opgedraaid en fysiek uitgeput. Dat beloofde niet veel goeds. Maar al bij al is de terugkomst goed verlopen.

Bloemenvaasje_tMarandjeOp de luchthaven werd ik opgewacht door mijn papa, mijn twee broers en mijn zus. Een heel welkomstcomité dus. Ze hadden een bloemetje meegebracht, zowel voor mij als voor mijn mama, als welkomstgeschenkje. Thuis stonden er ook nog twee broodpuddingen op ons te wachten, die ze speciaal voor ons gemaakt hadden. (Wij zijn hier thuis echt zot van broodpudding!) Ze hadden trouwens zo hun best gedaan om het allemaal mooi op te ruimen en te poetsen, voor mijn mama. Het was echt fijn om thuis te komen. Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *