Leven met een chronisch zieke vriendin – gastblog

Leven met een chronische ziekte is één ding. Ik hoop dat ik er ondertussen in geslaagd ben om jullie al een beeld te geven van hoe ik hierin slaag. Maar hoe zit het nu eigenlijk met de mensen die dicht bij me staan? Hoe ervaren zij het om een chronisch zieke in hun leven te hebben? Vandaag laat ik Hendrik (mijn vriend) aan het woord over het hebben van een chronisch zieke vriendin.

– Charlotte


Vooraleer eraan te beginnen voel ik me verplicht me enigszins te introduceren. Mijn naam is Hendrik. Ik studeer burgerlijk ingenieur aan UGent sinds 2012. Niets is irritanter als gitter dan je overgrootmoeder die vraagt in welk jaar je nu zit. ‘Een beetje in het tweede, het derde en het vierde. Maar vooral in het vierde’. Hoe dat nu juist weer werkt probeer ik niet meer uit te leggen. Maar zij zijn tevreden als ze op zondagmorgen in de kerk kunnen vertellen tegen Marie-Janette dat hun kleinzoon toch al in de eerste master zit. Wat wordt hij toch groot. Oké genoeg. In mijn vrije tijd (vrije tijd als ingenieur? Nee inderdaad, vandaar het GIT-traject…) interesseer ik me vooral in auto’s en technologie. Iets waar ik jullie verder niet mee zal lastig vallen. Voor de rest is het van tijd tot tijd eens nodig wat energie kwijt te geraken. Dat doe ik dan vooral door in de tuin te werken en naar Charlotte te gaan. Haha.

In wat volgt zal ik op chronologische wijze onze relatie doorlopen. Aan de hand daarvan zal hopelijk duidelijk worden wat de verschillen zijn tegenover andere koppels, waar wij extra op moeten letten en hoe ik dit alles ervaar.

Wij zijn samen sinds de herfst vorig jaar. Op dat moment was Charlotte in een goede periode. Ze had namelijk die zomer net haar eerste therapie in Duitsland doorgemaakt. Afspreken ging dus prima en we kon ongeveer alles doen waar we zin in hadden. Charlotte had ondertussen ook al uitgebreid verteld hoe de situatie was. Iets waar ik op dat moment best licht over ging aangezien er toen geen problemen waren. Ik kon me niet voorstellen hoe dat zou zijn en had daar natuurlijk ook niet echt zin in. Andere mensen de situatie uitleggen was vaak lastig. Ik had zelf nog niet helemaal door hoe het juist zat en mensen stelden vragen waar ik het antwoord niet op wist.

De tijd vorderde en de examenperiode van januari kwam -eindelijk- tot een eind. In de lesvrije week hadden we samen een aantal dagen in Amsterdam geboekt. Net voor de vakantie voelde Charlotte haar al wat minder. Vermoedelijk een combinatie van veel stress en weinig rust. Brave meid als ze is nam ze een aantal dagen platte rust voor vertrek en ze was weer helemaal opgeladen. De schrik zat er toch even in bij mij dat onze reis niet zou doorgaan. Gelukkig kwam alles goed en we hadden een super toffe vakantie!

Na de eerste week les begon het echter bergaf te gaan. Benen en rug deden steeds meer pijn en Charlotte begon lessen over te slaan. Dit was mijn eerste ervaring van hoe het echt is. Dit bracht toch een aantal belangrijke veranderingen met zich mee. Charlotte kwam bijna nooit meer bij mij thuis, kon er niet bij zijn bij activiteiten en samen konden we niet veel meer doen.

Gelukkig kon ik ze wel steeds zien opfleuren als ik kwam. Ze gaf me het gevoel dat mijn bezoek veel voor haar betekende en daardoor reed ik ook steeds naar haar met veel plezier. Ondanks dat we meestal gewoon binnen in de zetel zaten of op bed lagen, hadden we toch fantastische momenten samen.

Charlotte werd na een aantal weken toch weer iets beter. We konden naar het einde van de lente toe toch een aantal keer naar buiten. We zijn zelfs een paar dagen naar de zee gegaan! Dit waren de momenten waarop we heel goed moesten nadenken over wat we deden. Ze kon haar grenzen heel gemakkelijk overschrijden en dan was het gedaan met de pret voor een aantal dagen. Daguitstappen en grotere wandelingen waren uitgesloten. Door de situatie thuis ben ik echter wel gewoon met dergelijke dingen rekening te houden. We konden ons prima amuseren en genoten van elk moment, zowel binnen als buiten.

Vervolgens was het zomer en kwam het grote avontuur. Charlotte ging op therapie naar Duitsland. Voor mij was dit een vreselijk stuk van de zomer. Ik was zelf nog niet lang terug van vakantie toen Charlotte al bijna moest vertrekken. Heel erg veel tijd samen hadden we dus niet, en daar zou niet snel verandering in komen. Toen ze terugkwam was ik voor drie weken alleen thuis met mijn zus. Een periode waarvan ik dacht een groot deel bij haar door te brengen, of zij bij mij. Echter was de terugslag van de therapie dermate groot dat ze haar rust zwaar nodig had en haar moeder liever had dat ik haar alleen liet. Een gevoel van frustratie en machteloosheid steekt de kop op.

Ons (maar vooral haar) afzien werd beloond en de therapie sloeg aan. De pijnen verdwenen langzaamaan en de timing kon niet veel beter, de herexamens waren net afgelopen. We zakten terug af naar de zee en we deden uitstappen waar we tot een paar maanden geleden niet eens aan konden denken.

Vervolgens komen we op het punt waar we nu zijn. Charlotte kan weer naar de les en voelt zich geweldig. Samen hopen we dat de therapie deze keer langer aanslaat en ze kan genieten. Ik bewonder haar voor haar sterkte op soms toch heel erg moeilijke momenten. Ik bewonder de energie die ze steekt in anderen terwijl ze zelf veel zorg nodig heeft. En ik bewonder de liefde die ze kan geven ondanks alle pijn. Ze verdient al het goede dat haar overkomt en ik hoop dat ik er nog lang deel van mag uitmaken.

Hebben jullie een chronisch zieke vriend(in)? Zijn er nog dingen die jullie willen horen?


Ik ben er mij van bewust dat ik met mijn gat in de boter gevallen ben met een vriend zoals Hendrik. Hij heeft het altijd vanzelfsprekend gevonden dat hij zich aanpaste, nooit heb ik hem hier over horen klagen. Zelfs niet toen ik bijna niet uit de zetel kon, ging hij hier zeer goed mee om. Ik heb meerdere keren gezegd dat ik het hem niet kwalijk zou nemen als hij een stap opzij wilde zetten, want dat hij hier niet voor gekozen had. Niet iedereen zou hier zo goed op reageren, hij is voor mij echt eentje uit de duizend.

Reacties en vragen zijn welkom in de comments of via e-mail (charlotte@foureleven.be), ik zorg ervoor dat iedere reactie door Hendrik gelezen wordt.

6 thoughts on “Leven met een chronisch zieke vriendin – gastblog

  1. Charlotte, Hendrik,
    Jullie zijn samen twee-uit-de-duizend.
    Ik wens jullie nog heel veel liefde samen.
    Yes you can!
    Daar zijn we zeker van
    Xxxx

  2. Ooh, wat een mooi stukje! Superlief dat je vriend iets wilde schrijven vanuit zijn oogpunt & ook leuk om te lezen dat het goed gaat tussen jullie. Het is waarschijnlijk soms wel lastig, maar volgens mij kunnen jullie dan weer veel meer genieten van de kleine dingen, waar het eigenlijk allemaal om draait he :) Nog heel veel succes samen & ik duim mee dat de therapie aan blijft slaan :)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *