Rolverwarring

Je weet het of je weet het niet, maar ik ben een studente Toegepaste Psychologie. Toegepaste Psychologie is een praktijkgerichte opleiding waarbij ik leer om kennis en vaardigheden in te zetten bij het begeleiden en coachen van cliënten. Het is echt een fantastische en veelzijdige richting. Helemaal mijn ding! Als je mij vraagt om alle positieve zaken aan de opleiding op te sommen, kan ik zonder problemen een hele waslijst opnoemen. Maar er zijn ook nadelen aan deze richting, zoals wanneer mijn opleiding interefereert met mijn persoonlijk leven.

Verschillende sociale rollen

Ik ben een dochter, een zus, een vriendin, een lief, een studente TP, een collega, … Nog even en dan komt daar de rol van psychologisch consulent bij! Ik heb dus verschillende sociale rollen die ik opneem zonder nadenken, net als ieder ander. Hoewel ik leer om niet meteen advies te geven aan cliënten als ze met een vraag zitten, zal ik in mijn vriendengroep zonder twijfelen advies geven als iemand hierachter vraagt. En hoewel ik gesprekstechnieken ken om conflicten te vermijden, zal ik nog heel regelmatig in de clinch liggen met mijn broers en zus, omdat ik nog al te vaak spreek zonder nadenken. Bij deze kan ik ook iedereen geruststellen. Nee, ik ben niet constant iedereen waarmee ik spreek, aan het analyseren. (Geloof me, die vraag heb ik al regelmatig gekregen.) Ik ben niet constant in de rol van een studente toegepaste psychologie of psychologisch consulent in wording.

De zoektocht naar het juiste evenwicht

Maar… Soms gebeurt het wel eens dat er toch verwarring ontstaat over de sociale rol die ik moet opnemen. Wanneer een vriend(in) het moeilijk heeft, wil ik er voor hem/haar zijn. Maar zeker wanneer het om serieuzere problemen gaat, borrelt mijn rol van psychologisch consulente in wording op in de achtergrond. Of als ik in de Delhaize in de cafeteria sta en een oudere man of vrouw een gesprek met mij aanknoopt over hoe eenzaam hij/zij wel niet is. Dan ben ik een klantvriendelijke werknemer, maar wil ik eveneens een luisterend oor bieden. In zulke situaties is het een kwestie van zoeken naar het juiste evenwicht, iets dat gemakkelijker klinkt dan het is. Meestal lijk ik dat evenwicht wel te vinden. Door het praatje met een eenzame klant kort, maar krachtig te houden bijvoorbeeld. Zo is de hulpverlener in mij tevreden, zonder dat ik mijn grenzen als medewerker van de Delhaize overschreden heb.

Er zijn echter genoeg situaties waarin ik het evenwicht niet vind. Zo heb ik bijvoorbeeld één bepaalde vriendin die kampt met psychische problemen. Ze weet dat ik het soms heel moeilijk vind om met haar te praten, omdat ik niet goed weet hoe. Ik wil in de eerste plaats een vriendin zijn voor haar. Maar de hulpverlener in mij steekt steeds opnieuw de kop op. Ik kan er niet aan doen, ik word opgeleid om te praten met mensen die kampen met zulke problematieken. Het is mijn toekomstige job om er voor zulke mensen in een professionele setting te zijn. Dus ik neig soms te veel naar de kant van psychologisch consulent, terwijl ik meer een vriendin zou moeten zijn…

Wanneer je in een bepaalde rol geduwd wordt

In voorgaande gevallen was het voornamelijk ikzelf die niet goed wist welk rol ik zou moeten opnemen. Een heel ander soort situaties, zijn deze waarin anderen lijken te verwachten dat je twee rollen tegelijk opneemt. Zinnen zoals “Ik had wel wat meer/beters verwacht van een studente Toegepaste Psychologie!” is me niet onbekend. Zo’n uitspraken doen me steeds opnieuw twijfelen. Welke verwachtingen koestert mijn omgeving ten opzichte van mij? Kan ik nog wel ‘alleen maar’ dochter, zus, vriendin, lief of collega zijn?

Een deel van mij zegt volmondig ‘ja’. Natuurlijk kan dat nog! Als ik thuiskom van school of mijn toekomstig werk, mag ik bij wijze van spreken de rol van psychologisch consulent uitdoen en aan de kapstok hangen. Dan mag ik even alle theorie en praktijk die ik geleerd heb, vergeten en gewoon ‘zijn’.

Maar een ander deel geeft aan dat het antwoord hierop complexer is, minder zwart-wit dan gewoon ‘ja’ of ‘nee’. Mijn opleiding en de achtergrond van toekomstige hulpverlener is een deel van mij. Het is een deel geworden van de dochter, de zus, de vriendin, het lief en de collega. Het komt misschien niet altijd tot uiting, maar het is er wel. Ik kan niet zomaar één deel van mezelf afsluiten in de omgang met anderen.

Dus dan komt het opnieuw neer op een evenwicht vinden tussen de verschillende sociale rollen in mijn leven. En daarin heb ik nog een lange weg af te leggen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *